Bedankt — hier is de implementatiegids

1. Kies eerst een invoermodel

De meeste trajecten lopen niet vast op het middel, maar op het tempo. Kies bewust hoe groot u begint.

Vuistregel: hoe groter de weerstand die u verwacht, hoe kleiner u begint. Een geslaagde pilot overtuigt uw team sneller dan welk argument ook.

2. Zeven stappen van besluit tot invoering

1. Bepaal het probleem, niet de maatregelSchrijf op wat er nu misgaat en waaraan u merkt dat het beter is. Zonder dit kunt u later niet evalueren.
2. Haal het team erbij vóórdat u besluitDocenten die zijn geraadpleegd handhaven; docenten die zijn geïnformeerd niet.
3. Leg de route langs de MR vastZoek uit welke procedure voor uw school geldt en plan de vergadering ruim voor de beoogde startdatum.
4. Maak de afspraak concreetWanneer gaat de telefoon weg, wanneer mag hij eruit, wie beslist dat, en wat gebeurt er als iemand zich er niet aan houdt.
5. Regel de uitzonderingen vóór de startNiet achteraf. Zie punt 6.
6. Informeer ouders en leerlingen minstens twee weken voorafMet de reden erbij, niet alleen de regel.
7. Start op een logisch momentBegin van een schooljaar of periode. Niet halverwege een blok.

3. De route langs de medezeggenschapsraad

Een wijziging in het schoolreglement of in de regels rond telefoongebruik raakt in de regel het instemmings- of adviesrecht van de MR. Welke precies, verschilt per school en per reglement.

Wat in een voorstel hoort te staan:

• het probleem, met concrete voorbeelden uit uw eigen school;
• de gekozen maatregel en waarom niet voor een zwaardere of lichtere variant is gekozen;
• wat het van leerlingen, docenten en ouders vraagt;
• de uitzonderingsregeling;
• hoe en wanneer u evalueert, en wat er gebeurt als het niet werkt.

4. Het gesprek met uw team

De meest voorkomende reden dat telefoonbeleid mislukt is niet verzet van leerlingen, maar verschil tussen docenten. Als de ene docent handhaaft en de andere niet, wordt de regel onderhandelbaar en verdwijnt hij binnen enkele weken.

Drie vragen om vooraf in het team te beantwoorden:

• Wat doen we als een leerling weigert? Iedereen hetzelfde antwoord.
• Wie spreekt de leerling aan: de vakdocent, de mentor of de teamleider?
• Wat doen we bij de docent die niet meedoet?

5. Communicatie naar ouders

Ouders steunen dit meestal, maar willen twee dingen zeker weten: dat hun kind bereikbaar is bij nood, en dat het geen straf is. Behandel die twee expliciet.

Opbouw die werkt: wat verandert er — waarom — wat betekent het voor uw kind — hoe bereikt u uw kind bij nood — wanneer evalueren we — waar kunt u terecht met vragen. Kort houden; één A4 is genoeg.

6. Uitzonderingen regelen

Er zijn leerlingen die hun telefoon nodig hebben, bijvoorbeeld voor het monitoren van een medische aandoening of als ondersteunend hulpmiddel. Regel dit vóór de invoering, schriftelijk, en bespreek per situatie wie ervan op de hoogte is. Een uitzondering die vooraf is geregeld roept geen discussie op; een uitzondering die tijdens de les wordt bevochten wel.

Leg ook vast hoe ouders in een noodgeval contact leggen met de school, en hoe de school de leerling bereikt.

7. Evalueren na twee tot zes weken

Plan het evaluatiemoment al bij de start, anders komt het er niet van. Kijk naar:

• Hoe vaak moest er worden aangesproken, en werd dat minder?
• Merken docenten verschil in de eerste tien minuten van de les?
• Waar liep het praktisch stuk?
• Welke uitzonderingen kwamen we tegen die we niet hadden voorzien?

Deel de uitkomst met het team en met de MR, ook als die tegenvalt. Dat is precies wat draagvlak oplevert voor de volgende stap.

8. Volhouden na week twaalf

Dit is het punt waarop de meeste maatregelen sneuvelen. De aandacht verslapt, er komen uitzonderingen bij, en op enig moment is de regel weer onderhandelbaar.

Wat helpt: houd het één keer per periode kort op de teamagenda, benoem het bij de introductie van nieuwe leerlingen en nieuwe collega’s, en maak zichtbaar wat het heeft opgeleverd. Zonder onderhoud verdwijnt elk beleid.